|
ละครวิทยุกำลังจะตาย ภาค 2 |
|
 ตอนนี้คณะนีลิกานนท์ ซึ่งเคยออกอากาศที่สถานีวิทยุกรมการพลังงานทหาร (วพท.) เอเอ็ม 792 ติดต่อกันมาหลายสิบปี ขณะนี้เลิกออกอากาศไปแล้วครับ ทำให้แฟน ๆ ละครวิทยุคณะนีลิกานนท์ และรวมถึงตัวผมด้วยรู้สึกหดหู่อย่างบอกไม่ถูก ในฐานะที่คณะนีลิกานนท์ คือบ้านเกิดของผมในด้านการใช้เสียง สาเหตุที่เลิกออกอากาศที่ วพท. ก็เนื่องจากสปอนเซอร์ถอน ทำให้ทางคณะแบกรับค่าใช้จ่ายไม่ไหว (เดิมทีก็ขาดทุนอยู่แล้ว) คณะนีลิกานนท์ คงเหลือออกอากาศที่วิทยุชุมชนหลายสถานีในต่างจังหวัด ของเจ้าของสินค้าการเกษตรยี่ห้อหนึ่ง ที่ยังคงสนับสนุนค่าใช้จ่ายในส่วนค่าจ้าง ค่าบท และห้องบันทึกเสียง
อีกไม่นานคนรุ่นหลังคงไม่มีละครวิทยุ ที่เ็ป็นละครวิทยุมืออาชีพจริง ๆ ให้ฟัง ซึ่งก็คงอีกไม่นาน และคงไม่มีหน่วยงานราชการใด คิดจะเข้ามาช่วยเหลืออย่างจริงจัง เพราะหากคิดจะช่วยเหลืออย่างจริงจังสิ่งที่ต้องทำคือ
1.ฟื้นฟู ด้วยการรวบรวมทีมงานมืออาชีพ(จริงๆ) ที่ยังคงทำงานด้านนี้อยู่อย่างต่อเนื่อง ตั้งคณะขึ้นมาใหม่ โดยเน้นคนและงานที่มีคุณภาพเท่านั้น อาจถามว่าทำไมต้องตั้งคณะใหม่ คำตอบก็คือ หากใช้คณะเดิม จะเกิดความเกรงใจ ไม่กล้าตำหนิ ไม่กล้าขัด แล้วก็จะเกิดการใช้เส้นใช้สาย คนทำ่ไม่เป็นก็ได้งานเหมือนเดิม สรุปละครวิทยุก็จะยิ่งแย่ การฟื้นฟูนี้ต้องใช้ระยะเวลานานพอควรครับอย่างน้อยต้องมีละครออกอากาศต่อเนื่องไม่ต่ำกว่า 1 ปี เพื่อให้คนที่ไม่เคยฟังได้ฟัง และทีมงานเข้าที่ ซึ่งต้องได้รับการสนับสนุนงบประมาณที่สูงพอควร ทั้งในด้านการผลิต และค่าซื้อสื่อในการออกอากาศ และการประชาสัมพันธ์ฺ
2.เป็นที่รู้จัก เมื่อผ่านการฟื้นฟู และได้ทำการประชาสัมพันธ์จนเป็นที่รู้จักในวงกว้างแล้ว คณะละคร(หัวหอก) จึงจะเริ่มเข้าหาสปอนเซอร์เพื่อให้ช่วยสนับสนุน ซึ่งมีความเป็นไปได้ โดยหน่วยงานราชการช่วยนำทาง(อย่าลืมว่านักเขียนกับนักแสดงละครวิทยุไม่ถนัดเรื่องหาสปอนเซอร์ ขณะเดียวกันคนที่ถนัดหาสปอนเซอร์ก็ไม่ถนัดงานเขียนและงานแสดงละครวิทยุ)
3.สร้างคนรุ่นใหม่ เมื่อเป็นที่รู้จัก มีสปอนเซอร์ และได้รับการสนับสนุนจากภาครัฐ ก็สามารถสร้างคนรุ่นใหม่ได้ โดยจัดอบรมทั้งการแสดงละครวิทยุ และการเขียนบทละครวิทยุ ซึ่งการจะสร้างคนรุ่นใหม่นี้ ต้องมีช่องทางให้พวกเขาสามารถทำมาหากินได้ แม้อาจไม่ใช่รายได้หลัก แต่อย่างน้อยต้องพูดได้เต็มปากว่าเป็นรายได้เสริม ไม่ใช่อะไร ๆ ก็ทำเพราะใจรัก ๆ ท่าเดียว ลองถามใจทุกคนดูซิครับว่า ถ้าท้องยังหิว พ่อแม่ยังอด ๆ อยาก ๆ จะมีกะจิตกะใจมาทำเพราะใจรัก แต่ไม่ค่อยจะได้รายได้ไปเลี้ยงครอบครัวอย่างนั้นหรือ
หากผ่านทั้งสามช่วงนี้มาได้ ละครวิทยุน่าจะพออยู่ได้ และน่าจะเกิดคณะละครวิทยุใหม่ ๆ ขึ้นโดยอัีตโนมัติ โดยมีแม่แบบคือคณะละครวิทยุ(หัวหอก...แต่ไม่หัก) เป็นแม่แบบครับ
แต่ปัญหาคือ....หน่วยงานไหนจะมาทุ่มเทช่วยในการฟื้นฟูล่ะครับ ทำหนังสือหาใครก็มีแต่เงียบ ๆ ๆ ๆ เพราะละครวิทยุไม่ได้สร้างรายได้เข้าประเทศ เพราะละครวิทยุเป็นสิ่งที่หน่วยงานราชการ(บางหน่วย)ซึ่งเป็นคนรุ่นใหม่บอกว่าเชย เพราะหน่วยงานราชการ(บางหน่วย) บอกมันเสียค่าใช้จ่ายเยอะ เพราะหน่วยงานราชการ(บางหน่วย)เล่นเส้น อยากจะขอว่า เว้นการเล่นเส้นสายกับละครวิทยุเถอะ มันกำลังจะตายอยู่แล้ว ช่วยกันฟื้นฟูให้แข็งแรงก่อน แล้วจะเล่นเส้นสายอะไรก็ค่อยทำทีหลัง ขอแค่นี้แหละ
ไอศูรย์ น่าเสียดายนะครับ กับละครวิทยุ ที่อยู่คู่กับบ้านเรามาหลายสิบปี
|